भाग २: प्रेमाची नवी पालवी आणि संघर्षाचा प्रवास

कोकणचा पावसाळा आता निरोप घेत होता. आभाळातून कोसळणाऱ्या धारा आता मंदावल्या होत्या, पण निसर्गाच्या अंगावरचा ओलावा अजूनही तसाच होता. झाडांच्या पानांवर पावसाचे शेवटचे थेंब हिऱ्यासारखे चमकत होते. सह्याद्रीच्या कड्याकपाारीतून वाहणारे पांढरेशुभ्र धबधबे आता संथ झाले होते. समुद्राच्या वाऱ्यात एक वेगळाच गारवा होता, जो मनाला जुन्या आठवणींची साद घालत होता. Apps जुन्या बंदराच्या त्या दगडी बाकावर एकटाच बसला होता. हे तेच ठिकाण होतं जिथे त्याने आणि Prisha ने आयुष्यातील पहिला सूर्यास्त एकत्र पाहिला होता. त्या क्षणाची आठवण मनात येताच त्याच्या चेहऱ्यावर एक हलकी पण वेदनादायी लकीर उमटली.

Apps ने खिशातून फोन काढला, Prisha चा नंबर स्क्रीनवर चमकत होता, पण तो डायल करण्याचं धाडस त्याच्यात नव्हतं. Prisha आता शहराच्या झगमगाटात हरवली होती. मोठ्या कॉर्पोरेट जगातील स्वप्नांचा पाठलाग करताना ती कदाचित या शांत कोकणाला विसरली असावी, असं त्याला वाटायचं. पण खरं तर, Apps स्वतः त्याच्या साध्या राहणीमानात आणि आपल्या छोट्या 'Startup' च्या स्वप्नात इतका गुंतला होता की, त्याला वाटायचं तो तिच्यासाठी पुरेसा नाही. दोन वर्षांपूर्वी कोकण रेल्वे स्टेशनवर जेव्हा ती शेवटची भेटली होती, तेव्हा तिच्या डोळ्यांत दाटलेले अश्रू Apps ला आजही स्पष्ट दिसत होते. "मी परत येईन..." हे तिचं वाक्य हवेत विरून गेलं होतं की काय, अशी भीती त्याला रोज वाटायची.

🌆 मुंबईची धावपळ आणि आठवणींचं ओझं

इकडे मुंबईच्या काचेच्या इमारतींमध्ये Prisha चं आयुष्य एका वेगळ्याच वेगात धावत होतं. लॅपटॉप, झूम मीटिंग्स, क्लायंट प्रेझेंटेशन्स आणि डेडलाईन्स... या चक्रात तिचे दिवस संपायचे. पण रात्री जेव्हा ती आपल्या फ्लॅटच्या बाल्कनीत उभी राहायची, तेव्हा तिला मुंबईच्या प्रदूषित हवेतही कोकणच्या ओल्या मातीचा वास जाणवायचा. ती Instagram वर Apps चे फोटो बघायची. तो अजूनही समुद्राचे, माडांच्या रायांचे फोटो टाकायचा. एका फोटोखाली त्याने लिहिलं होतं, "काही वाटा तशाच राहतात, फक्त सोबती बदलतात." ते वाचून Prisha चं मन हेलावून जायचं. तिला त्याला फोन करायचा असायचा, पण तिचं 'करिअर' आणि 'स्वप्न' आड यायचं.

एके दिवशी कामाच्या व्यापामुळे वैतागलेल्या Prisha ला Apps च्या नवीन पोस्टची नोटिफिकेशन आली. फोटो होता बंदरावरील त्याच जुन्या बाकाचा, जिथे ते दोघं बसायचे. कॅप्शन होतं: "जुन्या खुणा अजूनही नव्या आहेत, फक्त तुझी वाट पाहणं संपलं नाहीये." त्या एका वाक्याने तिचं मन पक्कं केलं. तिने ठरवलं की आता बस झालं! आयुष्यात पैसा आणि यश मिळतंय, पण समाधान हरवत चाललंय. तिने तातडीने पंधरा दिवसांची सुट्टी टाकली आणि आपली बॅग भरली. तिला ठाऊक होतं की ही सुट्टी फक्त विश्रांतीसाठी नाही, तर हरवलेलं प्रेम शोधण्यासाठी आहे.

🌴 पुनर्भेट आणि मनाची साद

कोकणात उतरल्यावर Prisha ला जणू नवा जन्म मिळाल्यासारखं वाटलं. स्टेशनवरून बाहेर पडल्यावर तांबड्या मातीचा स्पर्श आणि समोर दिसणारी हिरवळ पाहून तिचे डोळे पाणावले. संध्याकाळी ती थेट बंदरावर पोहोचली. Apps तिथेच होता. त्याला पाहिल्यावर ती काही काळ थबकली. तो आधीपेक्षा थोडा कृश झाला होता, डोळ्यांखाली कामाच्या थकव्याच्या खुणा होत्या, पण त्याचं ते आश्वासक हास्य अजूनही तसंच होतं. Apps ला जेव्हा समोर Prisha दिसली, तेव्हा त्याला वाटलं तो एखादं स्वप्न बघतोय. "Prisha?! तू खरंच आलीस?" त्याच्या आवाजातला थरकाप तिने ओळखला. तिने धावत जाऊन त्याला मिठी मारली. शब्दांची गरज उरली नव्हती, फक्त समुद्राच्या लाटा त्यांचा हा क्षण शांतपणे बघत होत्या.

त्या रात्री ते खूप बोलले. Apps ने त्याला सुरू केलेल्या 'Kokan Foods' या स्टार्टअपबद्दल सांगितलं. गावच्या महिलांना एकत्र करून तो घरगुती पदार्थ शहरात विकण्याचा प्रयत्न करत होता. Prisha ला ही कल्पना खूप आवडली. तिला जाणवलं की Apps फक्त स्वप्न बघत नव्हता, तर तो कोकणच्या मातीसाठी काहीतरी करत होता. "Apps, मला तुझ्या या कामात सहभागी व्हायचं आहे. शहरातल्या मार्केटिंगचं कौशल्य मी इथे वापरेन," ती म्हणाली. Apps ला विश्वासच बसत नव्हता. ज्या प्रेमासाठी तो दोन वर्षं झुरला, ते प्रेम आता त्याच्या खांद्याला खांदा लावून उभं राहणार होतं.

💍 संसाराची सुरुवात आणि 'Apps & Prisha Homemade'

काही महिन्यांनी त्यांचं लग्न झालं. संपूर्ण गाव त्यांच्या लग्नात सामील झालं होतं. साध्या पद्धतीने झालेल्या या लग्नात ना वाजंत्री होती, ना मोठा दिखावा; होतं ते फक्त निखळ प्रेम. लग्नानंतर त्यांनी आपल्या व्यवसायाला नाव दिलं - **"Apps & Prisha Homemade"**. Prisha ने तंत्रज्ञानाची जोड दिली आणि Apps ने गुणवत्तेची. बघता बघता त्यांच्या उत्पादनांची मागणी वाढू लागली. कोकणच्या नारळी पोळ्या, सोलकढीचे अर्क आणि लोणची आता थेट परदेशातही जाऊ लागली. पण यश मिळालं तसं जबाबदाऱ्याही वाढल्या.

एक वेळ अशी आली जेव्हा व्यवसायासाठी त्यांना मुंबईला स्थलांतरित होण्याची ऑफर आली. मोठी कंपनी त्यांना कोट्यवधी रुपये द्यायला तयार होती, पण अट एकच होती - उत्पादन केंद्राचं शहर बदलणं. Prisha ला वाटलं ही मोठी संधी आहे, पण Apps चा आत्मा या मातीत होता. "Prisha, जर आपण ही माती सोडली, तर आपल्या पदार्थांची ती चव उरेल का? आपल्या गावातल्या या बायकांचं काय होईल ज्या आपल्यावर अवलंबून आहेत?" Apps च्या या प्रश्नाने Prisha ला विचार करायला भाग पाडले. तिने तो करार नाकारला. त्यांनी ठरवलं की आपण मोठं होऊ, पण इथल्या माणसांना सोबत घेऊनच.

🌸 नव्या जिवाचं आगमन: प्रेरणा

त्यांच्या कष्टाला फळ मिळालं आणि व्यवसाय गावातूनच उत्तम चालू लागला. याच काळात Prisha च्या आयुष्यात आनंदाची एक नवी लहर आली. ती आई होणार होती. Apps तिची इतकी काळजी घ्यायचा की तिला कधीच कशाची कमतरता भासू दिली नाही. रात्रीच्या वेळी समुद्राच्या गाजासोबत तो तिला जुन्या कथा सांगायचा. नऊ महिने कसे संपले कळलंच नाही. एका पावसाळी रात्री, जेव्हा विजा कडाडत होत्या, तेव्हा त्यांच्या आयुष्यात एका चिमुकल्या परीचं आगमन झालं. तिचं नाव ठेवलं - **'प्रेरणा'**. कारण तिने त्यांच्या आयुष्याला आणि व्यवसायाला एक नवीन दिशा दिली होती.

प्रेरणा मोठी होत होती तसा त्यांचा व्यवसायही विस्तारत होता. आता त्यांच्याकडे स्वतःची एक मोठी फॅक्टरी होती, जिथे शंभरहून अधिक गावकरी काम करत होते. Prisha आता व्यवसायासोबतच गावच्या मुलांच्या शिक्षणासाठी एक छोटी शाळाही चालवू लागली होती. Apps आणि Prisha ची ही कथा आता फक्त एका प्रेमकथेपुरती मर्यादित नव्हती, ती एका गावाच्या परिवर्तनाची गाथा बनली होती. कधी कधी संध्याकाळी ते तिघं समुद्रकिनारी फिरायला जायचे. प्रेरणा वाळूत घरं बांधायची आणि Apps-Prisha जुन्या आठवणींत रमत असायचे.

"प्रेम म्हणजे फक्त एकमेकांचे हात धरणं नसतं, तर एकाच दिशेने स्वप्न पाहणं आणि ते पूर्ण करण्यासाठी एकमेकांना आधार देणं असतं."

आज कित्येक वर्षांनंतरही Apps त्याच बंदराच्या बाकावर बसतो, पण आता तो एकटा नसतो. त्याच्या एका बाजूला Prisha असते आणि दुसऱ्या बाजूला त्यांची मुलगी प्रेरणा. कोकणचा पाऊस आजही तसाच पडतो, समुद्र आजही तसाच गाजतो, पण आता त्या आवाजात विरह नाही, तर एक तृप्त समाधान आहे. Apps ने Prisha च्या खांद्यावर डोकं ठेवून विचारलं, "जर तू त्या दिवशी परत आली नसतीस तर?" Prisha हसून म्हणाली, "तू वाट बघणं सोडलं नसतंस आणि मी विसरणंच शक्य नव्हतं. कारण आपल्या प्रेमाची मुळं या कोकणच्या मातीत खोलवर रुजलेली आहेत."

त्यांची ही कहाणी येणाऱ्या पिढ्यांसाठी एक उदाहरण बनली. प्रेम, कष्ट आणि आपल्या मातीशी असलेली नाळ जर घट्ट असेल, तर माणूस जगातलं कोणतंही शिखर सर करू शकतो. कोकणचा सूर्य मावळतीला गेला होता, पण Apps आणि Prisha च्या आयुष्यातला तो सुवर्णकाळ आता कधीच मावळणार नव्हता.

(अशीच अजून एक रोमांचक कथा वाचण्यासाठी पुढील भागावर क्लिक करा!)