कोकणातली पहाट म्हणजे जणू देवाने काढलेलं एखादं जिवंत चित्र. मी—Apps—गावात आलो तो पहाटेच्या त्या गारव्यात भिजत. माझं खरं नाव अपूर्व, पण पुण्याच्या आयटी पार्कमध्ये कोडिंग करता करता लोक मला 'Apps' म्हणूनच ओळखू लागले. लॅपटॉप, डेडलाईन्स, आणि वायफाय सिग्नलच्या जगात जगणारा मी, अचानक या शांत कोकणी गावात का आलो होतो, याचं उत्तर माझ्याकडेही नव्हतं. कदाचित सिस्टीम 'हँग' झाली होती आणि रिस्टार्ट होण्यासाठी मला या मातीची गरज होती.
गावातल्या काकांच्या कौलारू घराच्या पडवीत बसलो की समोर अथांग समुद्र दिसायचा. शहरातल्या फ्लॅटच्या खिडकीतून फक्त समोरच्या बिल्डिंगची भिंत दिसते, पण इथे नजरेला मर्यादाच नव्हती. समुद्राच्या लाटांचा आवाज म्हणजे जणू निसर्गाचं स्वतःचं म्युझिक होतं. पहिल्या दिवशी तिथे पोहोचल्यावर मी फक्त झोपून राहिलो, कारण शांतता कशी असते हे मी विसरून गेलो होतो.
🌊 त्या खडकावरची गूढ मुलगी
दुसऱ्या दिवशी सकाळी मी समुद्रकिनाऱ्यावर फेरफटका मारायला गेलो. लाल मातीची नागमोडी वाट तुडवत, पायाखाली वाळूचा स्पर्श घेत मी त्या लांबवर पसरलेल्या किनार्यावर पोहोचलो. तिथे एक मोठा काळा खडक होता, जो समुद्राच्या आत शिरल्यासारखा वाटायचा. आणि तिथे ती उभी होती.
तिचे मोकळे केस वाऱ्याने स्वैर उडत होते. तिने एक निळा विणलेला दोरा हातात धरला होता आणि त्यावर ती समुद्रातले छोटे छोटे शंख गुंफत होती. तिचा चेहरा पाहिल्यावर असं वाटलं की तिच्या डोळ्यांत संपूर्ण समुद्राची खोली साठलेली आहे. मी नकळत तिथेच थांबलो. शहरात आपण अनोळखी व्यक्तीकडे बघत नाही, पण इथे कोकणात नजरानजर झाली की ओठांवर हसू येतंच.
“तिथे उभं राहिलास तर लाट तुला भिजवून टाकेल,” ती अचानक म्हणाली. तिचा आवाज अगदी मऊ आणि कोकणी लहेजा असलेला होता. मी दचकून मागे सरकलो. तिने हसून माझ्याकडे पाहिलं आणि विचारलं, “पहिल्यांदाच आलायस वाटतं?”
मी म्हणालो, “नाही, खूप वर्षांनी आलोय. माझं नाव Apps... म्हणजे अपूर्व.” तिने तोंडातल्या तोंडात 'Apps' शब्द उच्चारला आणि हसली. “मी Prisha. इथेच राहते, या समुद्राच्या शेजारी.”
“माणसं शहरात स्वतःला हरवून बसतात आणि शोधायला इथे येतात, नाही का?” तिने विचारलेला हा प्रश्न माझ्या थेट काळजाला भिडला.
🖥️ कोडिंग आणि निसर्गाचा संवाद
पुढचे काही दिवस आम्ही रोज भेटू लागलो. मी तिला माझ्या सॉफ्टवेअरच्या जगाबद्दल सांगायचो. ॲप्स कसे चालतात, इंटरनेट कसं काम करतं, आणि आपण एका क्लिकवर जग कसं बघू शकतो. ती शांतपणे ऐकायची आणि मग तिचं मत मांडायची. ती म्हणायची, “तुमचं जग खूप वेगात आहे Apps, पण आमच्याकडे वेळ आहे. तुम्ही क्षण फोटोमध्ये कैद करता, आम्ही तो क्षण जगतो.”
एका संध्याकाळी मी तिला माझा लॅपटॉप दाखवला. त्यावर मी बनवलेलं एक नवीन डिझाइन होतं. तिने ते पाहिलं आणि म्हणाली, “हे सुंदर आहे, पण यात जिवंतपणा नाही. तू यातले रंग खूप परफेक्ट निवडले आहेत, पण निसर्गाचे रंग कधीच परफेक्ट नसतात, ते मुक्त असतात.” तिने तिच्या स्केचबुकमधून मला एक चित्र दाखवलं—पावसात भिजलेला एक माड. त्या चित्रात रेषा सरळ नव्हत्या, पण त्यातला ओलावा जाणवत होता. मला पहिल्यांदा जाणवलं की 'Pixel' पेक्षा 'Feel' जास्त महत्त्वाचा असतो.
🌧️ कोकणचा पाऊस आणि मातीचा गंध
अचानक आभाळ भरून आलं. कोकणात पाऊस येतो तेव्हा तो सांगून येत नाही. धो-धो पाऊस सुरू झाला आणि आम्ही एका जुन्या देवळाच्या ओसरीवर आश्रयाला गेलो. पावसाचे थेंब जेव्हा तापलेल्या लाल मातीवर पडले, तेव्हा जो सुगंध दरवळला, तो जगातल्या कुठल्याही महागड्या परफ्यूममध्ये नसेल.
Prisha पावसाकडे बघून गुणगुणत होती. मी तिला विचारलं, “तुला कधी शहरात जावसं वाटत नाही का? तिथे मॉल आहेत, थिएटर्स आहेत, मोठमोठ्या संधी आहेत.” तिने एक थेंब आपल्या हातावर पकडला आणि म्हणाली, “शहरात पाऊस काचेच्या खिडक्यांवर वाजतो, Apps. तिथे तो फक्त 'ट्रॅफिक जॅम' करतो. इथे तो जीवनाचा आधार आहे. मला हे मातीचं कोडिंग जास्त आवडतं.” त्या दिवशी मला समजलं की प्रगती म्हणजे फक्त सिमेंटची जंगले नव्हेत, तर आपल्या मूळांशी जोडून राहणं होय.
💔 सिस्टिम एरर आणि निरोप
माझ्या सुट्ट्या संपत आल्या होत्या. ऑफिसमधून कॉल्स आणि मेल्सचा मारा सुरू झाला होता. माझं मन मात्र त्या किनाऱ्यावर आणि Prisha च्या गप्पांमध्ये अडकलं होतं. निरोपाच्या दिवशी आम्ही त्याच खडकावर बसलो होतो. सूर्य अस्ताला जात होता आणि आभाळ शेंदरी रंगात न्हाऊन निघालं होतं.
मी तिला म्हणालो, “कधी पुण्यात आलीस तर नक्की भेट. मी तुला माझं जग दाखवीन.” तिने फक्त हसून मान डोलावली. तिने मला एक छोटासा शंख दिला. “हा कानाला लावून ऐकलंस की तुला समुद्राची गाणी ऐकू येतील. शहरातल्या गोंगाटात जेव्हा मन अस्वस्थ होईल, तेव्हा हे ऐक.”
मी निघालो. बसच्या खिडकीतून मी पाहिलं, ती अजूनही तिथेच उभी होती. माझ्या मोबाईलमध्ये हजारो कॉन्टॅक्ट्स होते, पण तिच्याकडे मोबाईलच नव्हता. आमचा संवाद फक्त शब्दांचा नव्हता, तो आत्म्याचा होता.
✉️ एक डिजिटल पत्र
पुण्यात आल्यावर पुन्हा तेच रटाळ आयुष्य सुरू झालं. पण आता माझ्या डेस्कवर तो शंख होता. एक दिवस रात्री उशिरापर्यंत काम करताना मला एक ईमेल आला. कुणीतरी गावाहून स्कॅन करून एक चित्र पाठवलं होतं. ते चित्र होतं—एक लॅपटॉप आणि त्यावर विसावलेला एक छोटा शंख. खाली फक्त दोन ओळी होत्या:
“Apps, कोडिंगमध्ये कधीतरी भावनांचेही अल्गोरिदम वापरून बघ. समुद्र तुझी वाट बघतोय. - तुझी Prisha.”
मी लॅपटॉप बंद केला, डोळे मिटले आणि मला पुन्हा त्या लाल मातीचा गंध आला. आमची गोष्ट अपूर्ण होती, पण ती कोणत्याही 'Success' पेक्षा जास्त सुंदर होती. कारण काही कथा पूर्ण होण्यासाठी नसतात, त्या फक्त आयुष्यभर मनात साठवण्यासाठी असतात.
कथा आवडली असल्यास तुमच्या मित्र-मैत्रिणींना नक्की शेअर करा!